बाप

           बाप....

लेक निघता सासरला
मायेचा बाप गहिवरला
जगा ला सांगू लागला
पोटचा गोळा मी दिला
पोटचा गोळा मी दिला.

हुंदका दाबून आतल्या आत
फिरवून मायेचा नाजूक हाथ
साठवून दुःख मनाच्या उरात
धाडतो तुला तुझ्या संसारात.

माझे बोल नेहमी ठेव आठवनीला
बापाची अब्रू नकोस टांगू वेशीला.
दुरून डोंगर जरी दिसतात छान
पाहून त्यांना नकोस होऊ बेभान.

वाटेत तुफान येतील खूप सारी
राहून पतिव्रता दे अग्निपरीक्षा खरी
संकटी अर्ध्या रात्री साद तू घाल मला
बाप तुझा मी येईल केव्हाही मदतीला....
                       ©रोहित जाधव
                        30/03/2020.
                     

विषाणू कोरोना...... कविता

विषाणू कोरोना......
मलाच माहित नाही मी कुठं कमी पडलो
कधी मंगळा तर कधी चंद्रा ला शिवून आलो..
धाव धाव धावलो तंत्रज्ञानात पोहलो
आजून पाहिजे म्हणत मीच मागे राहिलो
मीच मागे राहिलो....

जबाबदार आहे मीच मागे पडण्याला
सुरवात केली होती झाडे तोडण्याला
निसर्ग किती मोठा आता मला कळले
एका विषाणूने बुद्दीमानांना जिवंत जाळले

कधी काय खावे मलाच नाही कळले
कोरोना येता पाणी तोंडाचे पळले
क्षणात केले आप आपले देश बंद
सर्दी येता बोलू राहिले नको तुझा संबंध

कोरोना येता माणूस विभागला माणसा पासून.
नाक तोंड बंद करी गेला जरी कोणी घासून
पाश्चात्य संस्कृतीचे आता कळले मला तोटे
विश्वात आपली संस्कृती अन आपणच मोठे

बलशाली देश हे चीन,अमेरीका,इटली
कोरोना रोखण्यासाठी पॅन्ट मात्र फिटली
आता आपली बारी आपण हि कंबर कसू
काही दिवस तरी निवांत घरात बसू....

पसरले आपल्या देशात कोरोनाचे थैमान
फसव्या अफवा पसरवून नका होऊ बेईमान
खरंच इच्छा असेल करायची देश सेवा
हाथ,पाय स्वच्छ धुऊन घरीच TV पहा.

आहेत देवळे बंद तरी लांबून हाथ जोडू
कोरोनाची साखळी घरी बसून तोडू
सर्दी,खोकला,ताप लागलीच उपचार घेऊ
आलेल्या संकटाला मिळून तोंड देऊ....

विनंती माझी एक only for चायना
काय खावे कसे राहावे याचे भान रखोना
तुम्हा आम्हा खूप मोठी शिकवन देऊन गेला विषाणू कोरोना....विषाणू कोरोना
                           ✍️      ©रोहित जाधव.

जाहिरातींची धास्ती....

जाहिरातींची धास्ती.....

इवल्या जाहिरातींनी खूप घातली धास्ती

विज्ञानाच्या युगात शिकलेले च फसती

धुतला नाही हाथ तर किटाणू पोट खाती

अधीन झालो लागून जाहिरातीच्या नादी.

अस्सल श्रीमंत लोक काय त्यांना कमी

वैद्य सांगी रोज त्यास चारा अन पाणी

एवढा पैसे असून तरी कुठे कमी पडले

रोज check up पण किती आयुष्य वाडले.

पुर्वी चा काळ खूप होता चांगला 

साधी च झोपडी कुठे होता बंगला

कुठे होते RO शुद्ध करण्या पाणी

नसे tension कारण गोड होती वाणी

 नसे साखर खाल्ला ऊस मुळा सकट

आला जरी ताप तर औषध होत फुकट

कुठे पडले दात घासले नाही कोलगेट

डेंटिस्ट कड जायला बाप नव्हता बिलगेट.

लावला कोणता जरी साबण  

वाढते वय लपते का

फसव्या साऱ्या जाहिराती

पहा तुम्हाला पटते का....

              ©रोहित जाधव